Maatskappye van alle groottes versnel die aanvaarding van kunsmatige intelligensie-agente, aangetrokke deur die belofte van verhoogde doeltreffendheid en verminderde bedryfskoste. Maar hierdie wedloop verberg 'n min besproke risiko: 'n beduidende deel van hierdie projekte sal na verwagting nie langer as die volgende twee jaar oorleef nie, en verbruik belegging sonder om die beloofde opbrengs te lewer.
Die waarskuwing word ondersteun deur data van twee van die mees gerespekteerde institute in die tegnologiesektor. Gartner projekteer dat 40% van ondernemingstoepassings teen die einde van 2026 kunsmatige intelligensie-agente sal hê wat op spesifieke take fokus, vergeleke met minder as 5% in 2025, en voorspel terselfdertyd dat meer as 40% van agentiese KI-projekte teen die einde van 2027 gekanselleer sal word weens stygende koste, onduidelike besigheidswaarde of onvoldoende risikobeheer. 'n Deloitte-studie versterk die scenario vanuit 'n ander hoek: byna driekwart van maatskappye beplan om agentiese KI in die volgende twee jaar aan te neem, maar slegs 21% van hulle beweer dat hulle 'n volwasse bestuursmodel vir hierdie agente het.
Volgens Carlos Pisani, 'n stelselargitektuurspesialis en stigtersvennoot van ArcH, beskryf die syfers 'n patroon wat hy in die praktyk herken, lank voordat enige verslag dit bevestig. “Die probleem is amper nooit die gekose KI-model nie. Dit plaas 'n outonome agent bo-op 'n stelsel wat nooit duidelike tegniese spesifikasies of 'n gevalideerde argitektuur gehad het nie. Elke nuwe laag wat by hierdie basis gevoeg word, verhoog die tegniese skuld in plaas daarvan om enigiets op te los,” sê hy.
Volgens Pisani is daar 'n verandering in die gedrag van maatskappye wat nog nie die manier bereik het waarop hulle sagteware bou nie. “Die mark het volwasse geword in die manier waarop dit oor besigheid dink. Die vraag na operasionele doeltreffendheid en finansiële volhoubaarheid het gegroei; dit is nie meer ter sprake nie. Die probleem is dat hierdie volwassenheid nog nie die ontwikkeling van stelsels bereik het nie. Baie maatskappye het hul besigheidsmodel ontwikkel en gaan voort om sagteware op die ou manier te ontwikkel, sonder spesifikasie en sonder argitektuurvalidering. Dit is waar die tegniese skuld gebore word, wat dan presies die doeltreffendheid belemmer wat die besigheid self begin eis het.”
Volgens Pisani se ontleding bevestig die Deloitte-data die diagnose deur die lens van bestuur. "Die feit dat slegs 21% van maatskappye 'n volwasse agentbestuursmodel het, is nie 'n voldoeningsprobleem nie, maar 'n simptoom van swak argitektuur. Agentbestuur veronderstel dat daar iets gestruktureerd is om te bestuur. Wanneer die stelsel sonder spesifikasie gebore word, kan geen bestuursraamwerk dit later oplos nie."
Om die risiko te verminder om onder die 40% van gekanselleerde projekte te wees, voer Pisani aan dat tegniese spesifikasies as besigheidsbesluite behandel moet word, nie as tegniese stappe wat oorgeslaan moet word nie. “Voordat gevra word watter KI-agent om te gebruik, is die regte vraag of die onderliggende argitektuur daardie besluit kan hanteer. Dit is wat ons Spesifikasiegedrewe Argitektuur (SDA) noem: geen tegniese besluit word geneem voordat daar duidelikheid is oor wat opgelos moet word en hoe dit oor tyd volgehou sal word nie. Maatskappye wat hierdie stap oorslaan, bespaar nie tyd nie; hulle stel die kansellasie van hul eie projek uit.”
